17 november 2019
Reis verslag Robert van Olst

Reisverslag van Robert van Olst

Voor de foto gallery klik hier !


januari 2008

Op nieuwjaarsdag zijn we om 15.00 uur vanuit Dwingeloo naar Schiphol vertrokken, waar we om 19.00 uur met het vliegtuig vertrokken naar Lissabon waar we 22.00 uur aankwamen.
Daar hebben we busjes gehuurd, en om 24.00 uur waren we in de blokhut.

De andere dag zaten we om 8.00 uur aan het ontbijt. Om 11.00 uur waren we in de loods waar we de motoren klaar maakten en de kisten opnieuw gingen inpakken. Om 15.00 uur zijn we vertrokken naar Lisboa waar we 20 km. voor Lisboa in de file kwamen te staan doordat er 5 ongelukken waren gebeurd. We stonden dus stil. Toen hebben we de motoren uit de bus gehaald en zijn we langs de file gereden. Om 19.15 kwamen bij de keuring waar we dus 1 uur te laat aankwamen, dus kregen we straftijd en een geldboete. Tot 23.30 uur zijn we gekeurd en konden toen eindelijk eten en om 02.00 uur lagen we in bed.

Op 3-1-2008 zijn we om 6.30 uur opgestaan en weer naar de keuring om 7.30 uur waar de administratie keuring werd afgerond. Toen zijn we de motor gaan opbouwen en deels de cockpit hebben verplaatst. Hier waren we om +/- 14.00 uur klaar mee en hebben toen wat rond gehangen en gepraat.

Ik heb 4-1-2008 om 8.30 uur Simone fm gebeld. Ik hoor van Bert dat de rally evt. wordt afgelast. Wij weten van niks!!!!!!!!!!!!!! Gert Veurink belt ook al om te vertellen dat de rally wordt afgelast, hij weet het wel en wij nog steeds niet. Er gaan geruchten dat de 1e etappe proef wordt afgelast + 2 etappes Mauritanië Ik ga met Jan en Lex naar het unloading park en ga wat zaken opnieuw inrichten en de accu lamp laden. Het is er zeer rustig. Daar horen we dat er om 12.00 uur een speciale bijeenkomst is. Al snel horen we dat VW zich uit de rally zou hebben terug getrokken en dat de rally niet door zou gaan!! Dit kan toch niet waar zijn!!! Onzin om zo’n groot evenement af te lassen, dit zou het einde wel eens kunnen betekenen van de rally “Le Dakar” en dat bestaat gewoon niet. Voor mezelf geloof ik dit niet. Wat een consequenties zowel financieel als geestelijk.
Ik kan het me niet voorstellen. Maar toch, als de geruchten nu toch waar zijn? Nee, dat kan toch niet? Dan zouden ze tocht eerst de rijders informeren en dan pas de rest van de wereld?
Exact om 12.00 uur laat de ASO kort en bondig weten dat ze de rally annuleren.
Voor mij komt de klap niet zo hard aan, ik heb al een ander plan bedacht voordat ik de zaal in kwam. Gewoon als nog Dakar rijden, desnoods in mijn eentje……….
Gert en de rest komen ondanks alles toch naar Casablanca. Dat is ook een die-hard type.
Als ik mijn alternatieve plan aan een aantal jongens voorleg merk ik al snel dat er weinig behoefte c.q. belangstelling is.

Van ons team zijn er 3 die zeker willen, Ragner, Alex en Mike. Ook spreek ik een Amsterdammer, Henno van Bergeyk, die direct ja zegt. Totaal 5 man dus, perfect aantal. En nog 2 man in Casablanca, Gert Veurink, m’n maat en Henk Vercoelen, een 50 jarige met 13 jaar Dakar ervaring en 11 keer uitgereden. Super dus. De deceptie is enorm bij iedereen, er heerst een grafstemming. Er wordt direct begonnen met het regelen van de administratieve zaken. We schijnen het inschrijfgeld terug te krijgen. Hiervoor moeten we een verklaring ondertekenen dat we geen aanspraak maken op schade e.d. We krijgen een papier mee dat we om 16.00 uur onze motor af kunnen halen. In een razend tempo worden allerlei zaken die met “Le Dakar”te maken hebben verwijdert en opgeruimd. Om 16.30 uur haal ik de motor uit het parc ferme. Toch nog heel veel mensen op de been. Aftekenen en motor meenemen. Wat een mensen menigte als je er door heen rijdt.

Nog even het Dakar gevoel!!!!!!!!!!
Een wheelie voor de toeschouwers dan maar.
Toch nog een warm gevoel. Dat warme gevoel is snel voorbij als ik bij de truck kom. Daar heerst een grafstemming en iedereen is bezig zijn spullen van de vliegtuigkist e.d. over te laden in de truck de organisatie heeft de GPS, irritrack en balisse al van onze motoren gehaald. Dus dat hoeven we zelf niet meer te doen. Nu moet ik mijn spullen uitzoeken die ik nodig heb om in een andere conditie Dakar te halen. Wel of geen reserve banden, en hoeveel. Welke kleine onderdelen? Veel meenemen kan niet daar is geen ruimte voor. Uiteindelijk een reserve voor- en achterband + mousen, een tas met motorkleding en een schone set gewone kleding. Kortom, back to basic. Hetzelfde als in 2000 toen ik met een kameraad op de motor Dakar ben gevolgd. Uiteindelijk kom je met een rugzakje en wat noodzakelijke dingen heel ver.

Mijn motor wordt nog even kritisch bekeken door de monteurs. Al het overtollige wordt eraf gehaald. Op de valreep breekt m’n standaard nog even, teammaat Rob met dezelfde motor staat z’n standaard af. Langzaam maar zeker verdwijnen”overtollige” zaken in mijn truckkisten en wordt de truck ingepakt voor vertrek naar Nederland. Uiteindelijk wordt mijn motor en die van Alex in de europa service bus gezet om terug te gaan naar de camping waar we al 2 dagen sliepen. Om 23.00 uur zitten we in een restaurant om iets te eten en duidelijke afspraken en planning te maken voor de komende dagen. We zijn nog maar net begonnen met eten als Alex wordt gebeld. Hij had al van zijn vrouw gehoord dat hij niet naar Mauritanië mocht. Nu krijgt hij te horen dat het of met ons meerijden is of een andere vrouw zoeken. Hij twijfelt enorm en de spanning is te lezen op zijn gezicht. Uiteindelijk beslist hij na een uur dat hij niet meegaat. De eerste afvaller!

Uiteindelijk blijf ik alleen over van ons team. Mike, de monteur, geeft al aan dat zijn aanwezigheid steeds minder nut heeft. Hij wilde in Marokko toch al het vliegtuig nemen. En Ragner, z’n in juni opgelopen blessure, begint door het vele geloop en geregel op te spelen.
Z’n enkel is enorm dik en hij heeft pijn. S’avonds bij het eten beslist hij in Portimoa (eind 1e etappe) waar we inmiddels zijn aangekomen dat hij alleen maar tot last is voor het “nieuwe team”.
Ik sta er dus alleen voor. O.k. dat sta ik wel vaker, maar ik ben nog steeds vol overtuiging om te gaan. Ik houd mezelf voor dat ik het land een beetje ken, weet wat me te wachten staat en waar de problemen c.q.knelpunten komen. Dit zijn met name de problemen in de West-Sahara en dan met name de brandstof en aan de grens met Mauritanië, het bekende mijnenveld van zo’n 40 km naar Noudibou. Het inklaren en wachten op het verplichte konvooi bij Dahkla dat alleen op de dinsdag en donderdag gaat en meer als 2 dagen in beslag neemt. Of is dit inmiddels opgeheven?
De jongens vanuit Nederland zijn inmiddels in Madrid geland en vliegen zo door naar Casablanca.
Wij zijn inmiddels bijna bij Gibraltar waar we de oversteek willen maken van de assistentie route.
Tickets hebben we al, zouden ze nog geldig zijn? We zouden immers daar vandaag onze service over laten steken. Ondertussen bericht van Niek Goverts gehad dat de frame spionage dienst via satelliet heeft gezien dat in Mauritanië rebellen zich aan het ingraven waren langs de route. Toch een goede keus van de organisatie? En de keus van ons? We zullen zien. Op naar Afrika

O.k. Afrika here we are, alleen 1 probleem motoren zijn over incl. rijders maar bagage nog in de haven en daar is ook Corky ( neef van Henno) die geen telefoon heeft en dus niet te bereiken. Dus maar wachten op de volgende boot. Na aankomst in Ceuta, ongeveer 1½ uur later, komt de volgende boot met onze spullen en Corky. Het is te laat om door te rijden,dus laten we maar een hotel zoeken en eten. Bij terugkomst in het hotel is een notitie voor Henno en mij.
Er is nog een Nederlandse motorrijder, die als toeschouwer kwam kijken naar Dakar, het blijkt om een bekende te gaan, dhr Arie Liefhebber, een fietsenmaker uit Vianen.
Hij heeft contact gehad met Gert om samen heen te gaan.

Om door de douane te komen kost ons een paar uur wat nog wel mee valt normaal duurt dit langer en is het hectischer, er zijn ook weinig mensen die wat van ons willen.
Corky gaat met onze spullen op en kar langs de diverse loketten en wij met de motoren apart.
We krijgen 2 formulieren en een paar stempels. Gaan! Over de grens pingelen bij de taxi’som onze spullen en Gorky naar z’n kennis in Rabbat te krijgen. Henno en ik gaan binnen door naar Salé, wat vlakbij Rabbat ligt. Dit valt niet mee, het is extreem nat overal, er liggen plassen en de ondergrond lijkt net een spons. Dit merken we ook direct, Henno z’n voorwiel loopt vast en blokkeert. Spatbord demonteren en vastbinden op de motor en doorrijden maar weer. Via geitenpaadjes, afdalingen en kleipaden valt het niet mee ons doel te bereiken. We zitten in hoge bergen ( tot 1350 mtr) het is koud en mistig en het schiet niet op. We rijden enkele keren verkeerd waardoor we pas om 21.30 aankomen op de bestemming: Salé is gewijzigd in plaats tussen Casablanca en Rabbat. Gert en Henk zijn daar ook net aangekomen.we horen zo hen verhaal wel. Het schijnt dat ze zo ongeveer de hele dag naar hun auto hebben lopen zoeken in de haven. En nu plannen maken voor morgen, waar gaan we heen? We ontmoeten Mohammed, een Marokkaanse Nederlander, die bij Gorky op de HTS heeft gezeten. We worden gastvrij onthaalt en eten in zijn restaurant.
Gert en Henk hebben inderdaad van 9.00 tot 17.00 uur op hun auto gewacht, dit was een foutje van de beambte – letter van het kenteken omgedraaid op papier, dus dan klopt het niet.
Van Mohammed (motorliefhebber) horen we dat niet de Alquada het probleem is, maar de polizario (groepering,volk dat leeft in west sahara)
West Sahara is niemandsland dat Marokko graag wil hebben, Algerije en Mauritanië ook.
Algerije wil het graag omdat het o.a. een verbinding heeft met de Atlantische Oceaan. Uiteindelijk willen ze het allemaal omdat er mineralen e.d. in de grond zitten en dus geld oplevert.
Geen van de 3 landen heeft belang bij rust in dit gebied, de polizario wordt gevoed met wapens door Algerije om verzet te bieden tegen Marokko, die het land al heeft ingelijfd. Er schijnt een rechtszaak (jaja) te lopen in de VS om de rechtmatige eigenaar te bepalen.
Maar voor ons komt het er in feite op neer dat het al boven Mauritanië, dus de gehele West-Sahara onveilig zou zijn.
Mohammed raad het ons ten zeerste af door Mauritanië te gaan. Ik begin nu ook te twijfelen. Overal gingen al geruchten dat zich rebellen zouden hebben ingegraven langs de route van Dakar. Maar nu een goed geïnformeerde Marokkaan ons dit verteld begin ik ook te twijfelen. We gaan in ieder geval richting Er rachida, de enigste woestijn van Marokko in het oosten aan de grens met Algerije. Een voor mij bekend gebied, daarna beslissen we wel verder.

Het is nu 8-1-2008
We hebben geslapen bij Mohammed.
Daarna hebben we overlegd met elkaar wat we nu gaan doen.
Henk en Gert willen absoluut niet naar Dakar. Met z’n tweeën verder? De info van Mohammed die is onderbouwd met gegevens van hoge Marokkaanse politici begint nu langzaam tot mij door te dringen: zou dit dan toch het einde zijn? Het lijkt erop dat we ons moeten overgeven. Veiligheid gaat voor alles!! We bespreken allerlei alternatieven. Naar Layounne en dan inschepen naar Dahkla Maar dat is ook allemaal West-Sahara. Risico’s die we niet willen nemen. We besluiten in 2 etappes naar Mersouga te gaan. De Erg Chebbi woestijn aan de Algerijnse grens. Hier eindigt m’n droom, het besef begint te komen dat de “Le Dakar”nu ook voor mij ten einde is.
KLOTEN!!!!!!!!!!

We gaan op weg en besluiten direct off-road te gaan. Mooie paden in dit vlakke deel.
Na +/- 60 km beginnen al de uitlopers van de Atlas en komen we met regelmaat op smalle paadjes met diepe kloven als gevolg van heftige regenval de laatste 100 jaar. Uiteindelijk is het dan weer een martelgang om naar boven of op een beter pad te komen. Henno rijdt in zo’n kloof en verspeelt z’n GPS. Hij heeft niets ernstigs alleen schade aan z’n motor. Het laatste stuk off-road rijden we over bergtoppen en door een aantal riviertjes om uiteindelijk het laatste stuk over asfalt naar Beni Mellal, +/- 100km ten noordoosten van Marrakech, te rijden. Daar zijn we zo rond 20.00 uur. Extreem vochtig en zeer dikke mist zorgen ervoor dat we op sommige stukken niet harden als 40 km kunnen rijden. Om de minuut moeten we onze bril schoon maken, anders zien we niets.
Inmiddels hebben we onze service boys ook ontmoet en we rijden samen het laatste stuk op zoek naar een hotel. Ook de service boys hebben een grote delen off-road gereden en maken een goede indruk.

Olie verversen en wat klein onderhoud doen we. Vandaag zal het zwaar worden, koude en misschien wel sneeuw. We gaan naar plekken op wel 3000 meter volgens de kaart. We zullen zien.
Inderdaad een super dag!!!!!!!!!!!! We begonnen in de mist waar we gisteren in geëindigd zijn. Het leek dus slecht, maar na 40 km trok de mist weg en zowaar de zon. Wel koud.
Langzaam rijden we de atlas in. Slinger paden, super!! En hier en daar wat sneeuw en in de verte heel besneeuwde bergen. Uiteindelijk rijden we bijna op 3000 meter tussen een besneeuwd landschap in de stralende zon. KLASSE!!! We willen nog een stuk afsnijden maar dat raden ze ons allemaal af. Dan maar de alternatieve route, ook leuk. Een zeer wisselend landschap, verschillende kleuren zand/steen en sneeuw, veel sneeuw. De mensen zijn aardig het is zeer primitief allemaal.
Wat een armoede in die kou. Ik snap niet wat een mens daar te zoeken heeft. Volgens mij doen zij elke dag survival. Aan het einde van de dag rijden we de Atlas uit, zoals we er ook in zijn gekomen. We willen naar Erfourd, dichtbij de woestijn, waar we morgen willen spelen in the big dunes!!!!!!! Hopen dat we nu alleen maar zon hebben. Dan kan de extra onderkleding even uit. Wat een land van contrasten zowel in klimaat als in welvaart.

10-1-2008
Superdag.
Opstaan met ijs op de motor. We willen een oude route rijden op GPS van de Tueng rally 2007. Langzaam rijden de duinen in, wat gaaf!! Je merkt duidelijk dat het hier enorm geregend moet hebben. De duinen zijn hard aan beide kanten. Normaal is de ene kant zacht, spelen dus.
Ik rijdt direct naar de hoogste duin, alleen via de lange aanloop kom ik niet boven, dus via de achterkant, daar lukt het wel. Boven staat heer de school uit Mersouga me op te wachten met een juffrouw. Ik deel wat muesli repen uit, maak wat foto’s en rijd weer verder. O,ja Henno is naar het hotel gegaan waar we gaan slapen. Inmiddels zijn Gert en Henk ook in Mersouga aangekomen, ook deels off-road. Ik wacht af op een duin tot de zon ondergaat. Dat duurt een paar minuten. Hierna duurt het ongeveer een half uur en dan is het echt donker.

Ik neem nog even wat zandpaden en gravel, toppie hier. Er zitten hier weer toeristen, dus je hebt het idee dat je wat meer in de bewoonde wereld zit. Olie verversen, vloeistoffen controleren en wat verbeteringen aanbrengen (bepaalde kabels lopen aan). Na een paar uur gaan we naar een kasba +/- 10 km verderop. Met z’n allen in de landrover. Gert en Henk hebben de verstralers met de technische kennis van Corky gemonteerd, wat een licht!!!!!!!!! Er is een zanger, die in het Marokkaans zingt. We krijgen de stemming erin en het hele restaurant in polonaise en dansend rond. Wat een verbroedering. Gert nog zingend in z’n beste Marokkaans en wij dansend. Onvoorstelbaar dat dit mogelijk is in zo’n land. Ook bier is hier volop aanwezig. Dat dat allemaal kan. Klasse! Op het hoogtepunt gaan we weg en worden vrolijk uitgezwaaid. Overigens alleen maar kerels en 2 vrouwelijke toeristen.

11-1-2008
Na wederom lang wikken en wegen, waar en hoe we zullen rijden, besluiten we dat we een dagje gaan spelen in de woestijn en aan het eind van de dag een stuk omhoog rijden richting Nador. Gert, Henk en Gorky gaan ook met de landrover de duinen in om ook op de hoogste duin te komen. Maar dan lopend. Wij crossen wat rond in de duinen en maken foto’s van het adembenemende uitzicht,nadat de assistentie een wedstrijdje tegen de duinen oplopen hebben gedaan. Met oude Henk als winnaar besluiten we uit elkaar te gaan. Ik rijd nog even met Henk achterop van de top af en breng hem bij de auto. Wij rijden nog een aantal keren kris kras door de gigantische duinen en rijden uiteindelijk op de GPS naar Erfourd geheel binnen door. Onderweg nog een aantal keren gestopt om foto’s te maken. Ik maak nog iets mee!! Rij ik toch een kruiwagen aan!!!!!!!!!!!! Voordag we uit de middle of now where Erfeurd in rijden zijn ze een compleet nieuwe weg, ik weet niet waar naar toe, aan het aanleggen. Deze volgen we, want dat is nu tijdelijk een mooi gravelpad.

Vlak voor een kloof heeft men een partij keien neergelegd, als fundering denk ik, voor de aanloop naar een brug. We rijden door doorheen en pats ligt daar een oude kruiwagen, die ik niet op tijd zag. De 2 handgrepen in m’n voorwiel en ik sta stil.
Wonderlijk genoeg ga ik niet plat. Wel een spaak doormidden. Een jongen schiet mij te hulp en draait mijn spaak eruit. Verder niets aan de hand. Het had gekker kunnen aflopen, maar het valt allemaal mee. Op naar het KTM hotel Xaluuca.
Daar aangekomen twijfelen we of we het hotel zullen nemen, het is totaal verwesterd en we proeven daar geen Marokkaanse sfeer. We drinken even wat en gaan dan weer terug de oude medina Erfourd in op zoek naar een hotel “originale” in het stadje. We leggen onze spullen in het hotel en gaan met de landrover naar de plaatselijke markt. Daar eten we wat en gaan naar bed.
Doel volgende dag: richting Missour, als het mogelijk is wat verder nog, dat scheelt ons zondag.

Als ik dit schrijf is het zondag 7 uur het is net licht aan het worden. Ik lig samen met Henno op een kamer bij een Marokkaanse familie in het Atlas gebergte.
Gisteren is niet zo verlopen als we verwacht hadden. Het eerste deel ging super en snel. We hebben s óchtends thee gedronken bij een nomaden familie die we tegen kwamen. Een gezin met ik denk 7 of 8 kinderen. Onvoorstelbaar hoe die mensen leven. In een berbertent samen met hun schapen en geiten en kippen. Op de stront van deze beesten. Zo gastvrij, direkt brood bakken voor ons op een vuurtje. Pa wil samen ons een sigaret roken (alleen wij roken niet). Alles wat ze hebben willen ze wel met ons delen. Dit raakt ons enorm. Ik denk dat wij zo ongeveer de enigste vreemde bezoekers per jaar zijn. Ze zijn vriendelijk en laten volgens mij elke dag gelaten over hun heen komen. Hoe moet dit als het regent? We blijven veel te lang en gaan uiteindelijk weg nadat we ze een donatie hebben gegeven.
We gaan weer als een speer met onze GPS als gids. Na een uur rijden we door allerlei kloven en geitenpaadjes ons “dood”. We kunnen niet verder. We moeten dus noodgedwongen 30 km terug.
Inmiddels is het al middag. Opeens begint m’n voorwiel raar te doen. Ik vermoed een steen tussen spatbord en band. We stoppen. Het is wat anders, m’n beugel is los en is omgeklapt tussen band en spatbord. Het had slimmer kunnen aflopen. We repareren het provisorisch, maar na een kwartier rijden loopt het inderdaad slimmer af. Ik ga zwaar onderuit als gevolg van het loslopen van onze noodreparatie en met een gangetje van 90 km ga ik onderuit. Ik voel zelf weinig verwonding, dus we kijken vanavond wel wat er allemaal blauw gaat worden of inmiddels al is.
M’n spatbord is nu wel naar z’n grootje. En dat is waardeloos met plassen en modder. We binden het spatbord achterop met tyribes en gaan weer verder. Na zo’n 100 km vanaf de val nemen we een afslag binnendoor, gelukkig hebben we eerst getankt, dus we kunnen weer even. Over een uur is het donker en we moeten nog +/- 130 km binnendoor. Een alternatief was asfalt met een grote omweg. We hebben dus een domme keus gemaakt om binnendoor te gaan. Al snel zitten we midden in een rivier die we zo’n 100 keer kruizen naar boven in de sneeuw. Het begint inmiddels al aardig donker te worden. Wel overal dorpjes dat stelt ons enigszins gerust. Hoewel? Na 30 km door de rivier slingerend naar boven gereden te hebben, zitten we weer boven de 2000 meter. Ook begint het koud te worden, want we zijn inmiddels aardig nat. Mijn spatbord nis ik nu aardig. Mijn bril is een modderballet. We komen een lokaal tegen met een landrover defender, wat een geschenk, ik heb sterk de indruk dat we het spoor compleet bijster zijn. Hij legt ons de route wel een paar keer uit. Ik heb er een hard hooft in hier in de bergen. Na 6 km moeten we rechts. Volgens mij rijden we na 3 km al fout. Ik weet het niet meer. De GPS is mooi maar dwars door de bergen is moeilijk en soms moet je om een berg heen om weer in de juiste richting te komen. In het donker ben je totaal je richtingsgevoel kwijt. Onze xenon verlichting komt nu goed van pas. Het lijkt wel daglicht. Na nog weer 30 km gereden te hebbenen wel 10 km terug heb ik er weinig zin in om onze brandstof op te rijden door rondjes te rijden. Gelukkig komen we in een dorpje terecht dat niet op de kaart staat en waar ook geen wegen zijn ingetekend. Nergens hebben we bereik, wat een sufferd ben ik dat ik m’n satelliet telefoon niet heb mee genomen (leer voor de volgende keer). We worden weer verwelkomt door de plaatselijke bevolking. Ze brengen ons naar een plek waar we een klein beetje bereik hebben met onze telefoon. We bellen Gert, maar die zitten in Missour. Dat redden we nooit meer vannacht. Hemelsbreed maar 60 km!!!
We besluiten om te overnachten bij deze mensen. We drinken thee en er wordt direct weer gekookt. Hun eigen bed wordt opgeofferd en wij kunnen slapen. Ik slaap onrustig, maar toch goed.
Het is enorm koud hier, er ligt sneeuw hier.
Kijken of we vanochtend in Missour kunnen komen. Het programma loopt nu wel spaak. De bedoeling is vanavond de boot in Nador te halen.

Zondag 13 januari om 19.30 uur in Mellia (haven Nador) aangekomen na een race tegen de klok, maar gelukkig gehaald. Laatste 300 km over asfalt gereden door een fantastisch landschap. Alleen niet het off-road plezier dat we ongeveer een week geleden hebben gehad. Ook nog even een in aanbouw zijnde spoorrail verbinding naar Nador meegenomen met her en der een obstakel van een in aanbouw zijnde tunnel e.d.
Henno wilde nog 40 km binnendoor, maar dat leek mij niet zo verstandig gezien het feit dat ik weet dat er nog een bergenpartij vlak voor de haven ligt. Maar voordat we aan het asfalt begonnen hadden we eerst nog even wat problemen op te lossen. Na uitleg te hebben gehad waar we langs moesten loopt her direct al mis. We kruizen telkens onze eigen sporen van de avond ervoor. De drab is bevroren, maar dooit snel, de zon schijnt immers volop. We kunnen absoluut geen ontvangst krijgen met onze mobiele telefoon ook op de plek waar we gisteren wel, hetzij slecht, wel ontvangst hadden met Gorky. Dus we kunnen niet berichten dat we bezig zijn en dat alles goed is. We krijgen nog vers gebakken brood mee en drinken thee.
We vertrekken snel. Maar al gauw blijkt dat we totaal de verkeerde richting op rijden . ik opper nog om gewoon over de top tegen de berg op te rijden, want via de paden komt het niet goed. Na 25 km besluiten toch maar terug te rijden en te kijken of we een afslag gemist hebben. We rijden diverse riviertjes een paar km omhoog maar het blijkt telkens geen pad te zijn. Ik wordt er nerveus van. Dit schiet niet op en is zo een gebed zonder eind. Overdag kunnen we het niet vinden.’
Na een paar rondjes rijden besluiten we maar weer terug te gaan naar onze overnachtingsvrienden. De zoon des huizes neem ik mee achterop de motor om ons de afslag naar het dorpje Azdad te wijzen. We rijden er zo naar toe!!!! Zonder hem hadden we het nooit gevonden, overdag niet en s’nachts al helemaal niet. We laten hem achter, nadat hij ons de weg verder heeft gewezen.
We moeten om de berg heen, daar ligt het dorpje Azdad. Al na 10 km hebben we door dat we weer verkeerd rijden. We rijden er vanaf in plaats van erom heen. Weer terug, ik word er moedeloos van.

Maar dan zowaar, Henno rijdt per ongeluk goed, blijkt later.
Voor ons gevoel rijden we goed. Er is ook weinig keus, andere wegen zijn er ook niet. Dan duurt het nog zeker 15 km eer we de top bereiken. Hiervoor moeten we ook nog een paar keer diep door de sneeuw. Wat zijn we blij na weer 4 uur martelen hebben we dan eindelijk de top bereikt en hebben we uitzicht over het gehele dal. Met achter ons de Atlas, die we graag laten voor wat het is. Missour en Azdad zien we liggen en we verheugen ons er op om die kant op te gaan. Maar dan hebben we eerst nog weer een pak sneeuw voor de boeg. Het volgende probleem doet zich al weer voor. De motor van Henno is s’nachts omgevallen en er is zo’n 15 tot 20 liter brandstof weggelopen. Dat hebben we nu dus nodig. Alleen een tankstation zal er nog wel even niet komen. Missour is het dichtstbijzijnde, op hemelsbreed 60 km. Mijn motor wordt weer even gedemonteerd en ik sta de helft van mijn brandstof af aan Henno. Nu op hoop van zegen richting Missour. We weten alleen niet of we het halen met onze brandstof. We rijden de berg af naar beneden al slingerend door de sneeuw. Na een half uur komen we in Azdad en rijden in één streep door naar Missour. Puur piste met verraderlijke uitstekende punten. Mijn band is ondertussen zo goed als kaal en er zijn zelfs noppen af. Het canvas is op sommige plekken zichtbaar. Gelukkig halen we Missour met de brandstof die we hadden. Inmiddels hebben we telefonisch contact gehad met Gert en Henk, zij zijn doorgereden en proberen de boot te halen. Voor ons dus een snelle tankstop en direct over het asfalt nog 350 km naar Nada/Mellila, de haven. Wij redden het niet om gelijktijdig met ons serviceteam de oversteek te maken. Wij rijden in één ruk door naar de haven. Onderweg komen we nog een in aanbouw zijnde spoorbaan tegen. Deze baan nemen wij zodat we alsnog een groot stuk onverhard kunnen rijden.bij een aanbouw zijnde viaducten moeten we even wat trial werk doen over rotsen en tussen de graafmachines, maar we hebben er nog steeds plezier in.
Waarschijnlijk ligt hier volgend jaar een spoorbaan. Het kan nu nog, en de bevolking vindt het prachtig en moedigt ons zelfs aan. Het is al donker als we in de haven aankomen.
We kunnen direct inschepen en een half uur later zitten we op de boot. We nemen een hut en ik val direct in slaap. De volgende ochtend om 7 uur komen we aan. Gert heeft een taxi geregeld en rijdt ons voor naar de Daf garage, waar hij de Landrover heeft afgeleverd. Wij leveren onze motoren in en kleden even snel om. Veel tijd hebben we niet want het vliegtuig wacht. Strakke planning Veurink. Na overgestapt te zijn in Madrid in één ruk door naar Amsterdam. Vanaf daar direct in de trein (dat is lang geleden) en om ongeveer 18.00 uur zijn we in Hardenberg. Hier haal ik een auto bij het bedrijf en op naar de familie.

Mooi, moe en voldaan val ik uiteindelijk in slaap.
Het “gewone” gehaaste leven zal wel weer beginnen.

Op naar het volgend avontuur, St. Petersburg – Beijing.

Ik ben opdit moment druk bezig om de preproloog naar het ermerstrand te krijgen op 24 en 24 mei aanstaande. Het lijkt erop dat alle grote teams zich aan het beraden zijn in te schrijven of zich al hebben ingeschreven. Zo is team de Rooy en Beckx bezig en zijn inmiddels 11 nederlandse motorrijders definitief een tweetal wedstrijd trucks en een aantal wedstrijd auto’s. Uiteraard doet KAMAZ mee en de japanse Hino’s! Verder een grote delegatie Engelsen. Hierover laten meer!
Rene metge komt aan het einde van de maand naar Nederland om uitleg te geven. En om te bekijken of we de preproloog naar het ermerstrand kunnen halen. Eurosport heeft al toegezegd te willen uitzenden en RTL is in onderhandeling.

Robert

Voor de foto gallery klik hier !




Klik [hier] om naar het overzicht te gaan

© 2019 www.dutch-team-dakar.nl - All Rights Reserved